Tuesday, December 30, 2014
လိပ္ပ့့ံုျပင္
တခါတုန္းက....ေရနည္းေနတဲ့ ကန္ထဲက လိပ္တေကာင္ကို ဟသၤာငွက္ ေမာင္ႏွံက
ကယ္ဖို႔ စိတ္ကူးတယ္.. .သစ္ကိုင္းေျခာက္ တခုကို.. .တဖက္ အဖ်ားစီက ကိုက္ခ်ီၿပီး
လိပ္ကို အလယ္က ကိုက္ေစၿပီး..သယ္မသြားၾကသတဲ့...ရြာကိုလည္း
ျဖတ္ၾကေကာ...ႏြားေက်ာင္းသားေလးေတြက ေအာ္ၾကတယ္တဲ့...ငါတို႔
စားစရာလိပ္ကို ဟသၤာငွက္တို႔ ခ်ီသြာပီတဲ့ လိပ္ကလည္း
ၾကားေကာ..နင္တို႔. ငါ့အသား ကို ဘယ္ေတာ့ မွ စားရမွ
မမဟုတ္ဘူး လို႔ ေျပ ာဖို႔ ပါးစပ္ဟ လိုက္တာ..ျပဳတ္က်
ေသပါေလေရာ........
ေနာက္ တႀကိမ္လည္း....ဟသၤာတို႔က တျခားကန္က လိပ္ကိုကယ္ဖို႔ ျႀကိဳးစာ
ၾကေသးတယ္....အရင္ တခါကေတာ့ အမွားျဖစ္ဖူးတာကို သင္ခန္းစ
ယူ ျၿပီ းမမွားရ ေအာင္ျႀကိဳးစားျၾကတာေပါ့...အခုတခါလည္း အရင္လိ ုသစ္ကိုင္းေျခာက္
နဲ႔ ပဲေပါ့.. .ခုနကလို ရြာကို ျျဖတ္တယ္
ႏြားေက်ာင္းသားေတြ ေတြ႔ပါေလေကာ...ဒီတခါလည္း
ေအာ္ၾက ျျပန္ပါ ေကာ...ဟသၤာငွက္ ေတြက ေက်ာက္ပ်ဥ္
ကို ခ်ီသြားျၾကျၿပီတဲ့....အသံလည္း ျၾကားကေ ာ
ဟသၤာ အမ က ဘာျပန္ေျပာလည္း ဆိုေတာ
ေက်ာက္ပ်ဥ္မဟုတ္ဘူး လိပ္ေဟ့ လို႔ ေျပာမလို႔
ပါးစပ္ဟဟလိုက္တာ...ကိုေရႊလိပ္ က်ေသ ျျျပန္ပါေကာ
ဘ၀မွာ ကိယ့္ေျကာင့္ ပ်က္စီး တက္သလို...
သူတပါးရဲ႕မဆင္ျခင္ တာကလည္း ပ်က္စီး ေစတာပါပဲ..
ေ၀ဖန္ဖို႔ နဲ႔ ဆင္ျခင္ ဖို႔ပါ
Subscribe to:
Posts (Atom)